Μαθήματα Κιθάρας

Το "T.N.T." κυκλοφόρησε ως single τον Μάρτιο του 1976.Η σύνθεση ορόσημο των Bon Scott, Angus Young και Malcolm Young δεν κατέκτησε ποτέ τα charts (έφτασε στο ταπεινό Νο. 19 στην Αυστραλία). Η διαχρονικότητά του όμως το μετέτρεψε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια των Ac/Dc Το βασικό riff του T.N.T. αποτελείται από μόλις τρείς συγχορδίες: E (Μι), G (Σολ) και A (Λα). Ο Malcolm Young είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι η δύναμη των AC/DC κρύβεται στο να παίρνεις τα πιο απλά ακόρντα και να τους δίνεις τέτοιο ρυθμό και ένταση (groove) που να κουνιέται όλο το στάδιο. Αναμφίβολα το ιδανικό παράδειγμα του "less is more". Το χαρακτηριστικό ρυθμικό «Oi! Oi! Oi!» στην εισαγωγή του τραγουδιού δεν ήταν προσχεδιασμένο. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων στα Albert Studios του Σίδνεϊ, υπήρξε μια ξαφνική διακοπή ρεύματος και όλα τα μηχανήματα έσβησαν. Μέσα στο σκοτάδι, ο Bon Scott άρχισε να φωνάζει εκνευρισμένος «Oi! Oi! Oi!». Ο παραγωγός του δίσκου (και μεγαλύτερος αδερφός των Angus και Malcolm), George Young, ενθουσιάστηκε με τον ρυθμό της φωνής του και επέμεινε να το ηχογραφήσουν και να το ενσωματώσουν στην εισαγωγή του τραγουδιού.

Όταν ο Tárrega συνέθεσε αυτή τη σπουδή, η κιθάρα είχε αρχίσει να χάνει τη δημοτικότητά της στην Ευρώπη, καθώς το πιάνο και το βιολί κυριαρχούσαν πλέον στις μεγάλες αίθουσες συναυλιών. Πριν από τον Tárrega, παλαιότεροι κλασικοί συνθέτες (όπως ο Fernando Sor) έγραφαν σπουδές που ακούγονταν πολύ ακαδημαϊκές και αυστηρές. Ο Tárrega, επηρεασμένος βαθιά από τους μεγάλους ρομαντικούς συνθέτες του πιάνου (όπως ο Frédéric Chopin), πίστευε ότι μια τεχνική άσκηση πρέπει να έχει ψυχή. Η σπουδή σε Μι ελάσσονα είναι ιστορικά σημαντική επειδή επιφέρει την απαραίτητη τεχνική βελτίωση (συνεχή αρπίσματα) μέσα από μια όμορφη, βαθιά μελαγχολική μελωδία (cantabile). Η συγκεκριμένη σπουδή σχεδιάστηκε ως ένα απαραίτητο «σκαλοπάτι» για να προετοιμάσει ο Tárrega τους μαθητές του για τα πιο δύσκολα έργα του. Επίσης, εκείνη την εποχή, ο διάσημος οργανοποιός Antonio de Torres είχε μόλις επανασχεδιάσει την κλασική κιθάρα, κάνοντας το σώμα της μεγαλύτερο και τον ήχο της πολύ πιο γεμάτο. Το Etude in E minor γράφτηκε για να εκμεταλλευτεί ακριβώς αυτές τις νέες δυνατότητες: Χρησιμοποιεί τις ανοιχτές μπάσες χορδές  που αντηχούν βαθιά, ενώ η μελωδία σκαρφαλώνει ψηλά στην πρώτη χορδή, καταλήγοντας στις φυσικές αρμονικές (harmonics) στο 12ο τάστο για να αναδείξει τη νέα, μεγάλη διάρκεια στον ήχο (sustain) που είχαν οι κιθάρες Torres.…

Το «Willson’s Wilde» είναι μία εξαιρετικά δημοφιλής σύνθεση, γραμμένη αρχικά για αναγεννησιακό λαούτο. Η πιο διάσημη και ολοκληρωμένη εκδοχή του κομματιού βρέθηκε σε ένα ιστορικό βιβλίο για λαούτο του 16ου αιώνα (περίπου το 1590), γνωστό ως Folger Manuscript (MS V.b.280). Το συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει πολλές επώνυμες συνθέσεις, κάποιες από τις οποίες φέρουν την ιδιόχειρη υπογραφή του John Dowland. το βιβλίο άνηκε αργότερα στον James Dowland, απόγονο του συνθέτη. Δίπλα στον τίτλο του Wilson's Wilde δεν υπάρχει καμία υπογραφή ή αναφορά συνθέτη. Επειδή όμως το κομμάτι περιλαμβανόταν μέσα στο "Βιβλίο του Dowland", πολλοί μεταγενέστεροι εκδότες και μουσικοί υπέθεσαν λανθασμένα ότι το έγραψε εκείνος. Το Wilson's Wilde είναι στην πραγματικότητα μια εξαιρετικά δημοφιλής, παραδοσιακή μελωδία της ελισαβετιανής εποχής στην Αγγλία. Μια άλλη εκδοχή της σύνθεσης εμφανίζεται στο βιβλίο για λαούτο του William Ballet (περίπου 1610) και στα χειρόγραφα Holmes. Συνεπώς, το κομμάτι είναι ανώνυμου/αγνώστου συνθέτη, αλλά έχει καταγραφεί πως ανήκει "στη σφαίρα επιρροής" του John Dowland λόγω του χειρογράφου χάρη στο οποίο διασώθηκε. Στην ελισαβετιανή Αγγλία, η λέξη "Wilde" (ή "Wylde") αναφερόταν συχνά σε έναν ζωηρό, γρήγορο χορό ή μια ανάλαφρη μελωδία της εποχής. Αν και το πρωτότυπο χειρόγραφο δεν είχε ένδειξη μέτρου, οι σύγχρονες μεταγραφές το αποδίδουν σε μέτρο 6/8 (ή…