Μαθήματα Κιθάρας

Το Βαλς του Küffner είναι ένα σύντομο και εύκολο κομμάτι για κλασσική κιθάρα. Το συναντάμε συχνά σε εισαγωγικά βιβλία εκμάθησης κλασικής κιθάρας των πρώτων τάξεων. Η σύνθεση είναι σε ρυθμό 3/4, τον χαρακτηριστικό ρυθμό ενός παραδοσιακού βαλς, και στοχεύει στο να βοηθήσει τους κιθαρίστες/ τριες που κάνουν τα πρώτα τους βήματα να εμπεδώσουν την χαρακτηριστική ρευστή, χορευτική αίσθηση του ρυθμού. Μουσικά, το Βαλς του Küffner έχει έναν ελαφρύ και κομψό χαρακτήρα. Παρά την απλότητά του, αποτυπώνει τη γοητεία του ύφους του βαλς, με ένα απαλό χορευτικό λίκνισμα και μια καθαρή μελωδική γραμμή.

Το “Aqualung” των Jethro Tull αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια στην ιστορία του classic rock. Κυκλοφόρησε το 1971, αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι του τέταρτού τους άλμπουμ και σε αυτό αποτυπώνεται μοναδικά η συγχώνευση progressive rock, folk και hard rock που χαρακτηρίζει τους Tull. Στιχουργικά ο Ian Anderson σκιαγραφεί το ζωντανό και παράλληλα κάπως αμήχανο πορτρέτο ενός αστέγου, πάνω στο οποίο αντανακλώνται οι προβληματισμοί του για την κοινωνική αποξένωση και τη ζωή στο περιθώριο. Ο ίδιος θυμάται σχετικά: «Η ιδέα προέκυψε από μια φωτογραφία που είχε τραβήξει η τότε γυναίκα μου, ενός άστεγου στο Λονδίνο. Είχα αισθήματα ενοχής για τους άστεγους, αλλά παράλληλα ένιωθα φόβο και ανασφάλεια απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους που φαίνονται κάπως τρομακτικοί. Υποθέτω ότι όλα αυτά συνδυάστηκαν με μια ελαφρώς ρομαντικοποιημένη εικόνα ενός ανθρώπου που είναι άστεγος αλλά ταυτόχρονα ελεύθερο πνεύμα, που είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να ενταχθεί στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Έτσι, από εκείνη τη φωτογραφία και αυτά τα συναισθήματα, άρχισα να γράφω τους στίχους του "Aqualung". Θυμάμαι να κάθομαι σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Λος Άντζελες, δουλεύοντας τη δομή των συγχορδιών για τα κουπλέ. Είναι ένα αρκετά πολύπλοκο πλέγμα συγχορδιών, αλλά είχε σκοπό να σε τραβά εδώ κι εκεί και μετά…

Στα τέλη Απριλίου του 1970, οι Deep Purple είχαν ολοκληρώσει τις ηχογραφήσεις για το πέμπτο τους άλμπουμ, In Rock. Το μάνατζμεντ του συγκροτήματος  χρειαζόταν ένα single για την απαραίτητη προώθηση, αλλά κανένα από τα κομμάτια του δίσκου δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. Έτσι οι Purple, προκειμένου να ενεργοποιήσουν τα γρανάζια της μουσικής βιομηχανίας, επέστρεψαν στα De Lane Lea Studios στις αρχές Μαΐου για να ηχογραφήσουν το αναγκαίο single . Το ηθικό και η έμπνευση είχαν φτάσει στο ναδίρ και έτσι μετά από μερικές ώρες αποτυχημένων προσπαθειών, το συγκρότημα αποφάσισε να διακόψει τη δουλειά στο studio και να επισκεφθεί την τοπική παμπ. Όταν επέστρεψαν, ο Ritchie Blackmore πήρε την κιθάρα και άρχισε να πειραματίζεται με τη μπασογραμμή από το “Summertime” του Ricky Nelson. Ο ίδιος ο Blackmore μίλησε με ειλικρίνεια για το περιστατικό: «Το έκλεψα! Πήρα το riff του μπάσου από το “Summertime” του Ricky Nelson. Το παίξαμε σε ρυθμό shuffle. Η επάνω μελωδική γραμμή του “Summertime” του Ricky Nelson ήταν το “Hey Joe” πριν εμφανιστεί το “Hey Joe”. Το “Summertime” κυκλοφόρησε γύρω στο 1962. Μετά ήρθε ο Jimi (Hendrix) γύρω στο 1968 και χρησιμοποίησε τη μελωδική γραμμή. Οπότε σκέφτηκα, αν μπορεί αυτός να χρησιμοποιήσει την επάνω μελωδική γραμμή, εμείς θα πάρουμε…