To «Comfortably Numb» κυκλοφόρησε to 1979 και περιλαμβάνεται στο ενδέκατο στούντιο άλμπουμ των Pink Floyd, «The Wall» (1979). Αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος παρέχοντας το ιδανικό φινάλε σε όλες τις ζωντανές τους εμφανίσεις έκτοτε. Τα δύο κιθαριστικά του σόλο έχουν κερδίσει μια θέση στο πάνθεον των σπουδαιότερων κιθαριστικών σόλο όλων των εποχών, κατακτώντας την κορυφή σε κάθε σχετική ψηφοφορία σε όλα τα κιθαριστικά έντυπα.
Η μουσική συντέθηκε από τον David Gilmour με σκοπό να συμπεριληφθεί στο πρώτο του προσωπικό άλμπουμ το 1978. Η σύνθεση τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε στο ομώνυμο ντεμπούτο του, αλλά κρατήθηκε για μελλοντική χρήση. Η αρχική ιδέα του Gilmour ήταν σε Μι ελάσσονα, την οποία ο Roger Waters άλλαξε σε Σι ελάσσονα. Τους στίχους εμπνεύστηκε ο Waters όταν κατά τη διάρκεια της «In the Flesh» περιοδείας των Floyd, υποφέροντας από έντονους στομαχικούς πόνους, δέχτηκε μία ένεση με ηρεμιστικά για να μπορέσει να εμφανιστεί επί σκηνής και να μην ματαιωθεί η συναυλία. Αυτή η εμπειρία του να είναι κανείς σωματικά παρών αλλά συναισθηματικά αποκομμένος αποτελεί τον κεντρικό μεταφορικό άξονα του τραγουδιού, υποδηλώνοντας μια αίσθηση άνεσης μέσα στην αποστασιοποίηση, αλλά ταυτόχρονα αφήνοντας να διαφανεί η τραγωδία της αδυναμίας να νιώσει κανείς οτιδήποτε.
Τα ορχηστρικά μέρη ηχογραφήθηκαν στη Νέα Υόρκη από τον Bob Ezrin και τον Michael Kamen. Ο Gilmour δεν έμεινε ικανοποιημένος με το αρχικό αποτέλεσμα και πέρασε μία εβδομάδα στο στούντιο δουλεύοντας ξανά πάνω στο τραγούδι. Τελικά, επικράτησε η συμβιβαστική λύση να χρησιμοποίηθουν τα ορχηστρικά μέρη στην ενορχήστρωση του κυρίους μέρους του κομματιού και το πιο λιτό μίξ του Gilmour για το τελικό κιθαριστικό σόλο.
Αν και είναι σχεδόν πάντα το τελικό κιθαριστικό σόλο στο «Comfortably Numb» που μονοπωλεί τις συζητήσεις γύρω από το τραγούδι, το πρώτο σόλο είναι εξίσου καθοριστικό στην «αρχιτεκτονική» της σύνθεσης. Εμφανιζόμενο περίπου στη μέση του κομματιού, αυτό το λιτό και διακριτικό πέρασμα λειτουργεί ως ένα ήσυχο σημείο καμπής, γεφυρώνοντας τα κουπλέ του τραγουδιού με την εκτεταμένη και μεγαλειώδη κατάληξή του. Από πολλές απόψεις, το πρώτο σόλο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της φιλοσοφίας του David Gilmour στο παίξιμο της κιθάρας: οικονομία μέσων, ποιότητα ήχου και συναισθηματική πρόθεση υπεράνω της τεχνικής επίδειξης.
Το «Comfortably Numb» αναμφίβολα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο διαχρονικές και συναισθηματικά φορτισμένες συνθέσεις στην ιστορία της ροκ μουσικής, με την κιθάρα του Gilmour να οριοθετεί τον συναισθηματικό του αντίκτυπο. Μέσα από τον ήχο, τη φρασεολογία και την αξιοθαύμαστα λιτή μελωδικότητα του, ο Gilmour μετατρέπει το «Comfortably Numb» σε ένα από τα πιο εμβληματικά κιθαροκεντρικά τραγούδια στην ιστορία της μουσικής.
